«فطر» زمان شکفته شدن
بعد از یک ماه عبادت و تقرب به خدای بلند مرتبه، زمان شکفته شدن و شکوفا شدن فرامیرسد. هر کس به هر مقدار که از جام رمضان نوشیده است از برکات مادی و معنوی این عید بهره مند می گردد. اما شب و روز عید و شادی روزه داران ماه مبارک هم با عبادت و راز نیاز با محبوب عجین است.
مگر عاشق می تواند بعد از یک ماه که بیش از گذشته خود را در آغوش رحمت الهی و در معرض تشعشعات رحیمیت معشوق قرار داده است به چیزی کمتر از راز و نیاز با محبوب برای ایجاد شادی و فرح عیدانه قناعت کند. شب عید بار دیگر قرآن بر سر گرفته و خدا را به دردانه های خلقتش قسم میدهد که به حال خود واگذارش نکند واین آغازی است برای دورهای یکساله تا رسیدن به رمضان دیگرو رقم خوردن تقدیری به بلندای همت رهپویان.
روز عید نیز ابتدا بر سفره پر فضیلت ندبه می نشنیم تا آماده اقامه دو رکعت نماز عشق شویم و قنوت این نماز تبلور ره آوردی است که از رمضان برگرفته ایم.با بهره مندی از برکات بی بدیل این ماه و تقرب به پروردگار شناختی عمیقتراز گذشته نسبت به حضرت معشوق یافته ایم. دیگر تنها و تنها خدا را به عظمت و کبریایی می شناسیم و هیچ قدرت پوشالی اقیانوس آرام وجودمان را متلاطم نمی کند.
اما در کنار این بزرگی از سخاوت و جودی سخن می گوییم که نسیم گوارای آن را در ماه مبارک رمضان با تمام وجود حس کرده ایم.آیا از این وجود عظیم و بخشنده به جز مغفرت و چشم پوشی از کاستی هایمان، توقعی دیگر می رود؟بعد از عشق بازی با رب الارباب،اکنون می دانیم که جسارت آن را یافته ایم که بزرگترین آرزوها را از این یگانه هستی درخواست کنیم. اگر نبود نوشیدن شهد شیرین رمضان و نور معرفتی که در پرتو آن نسبت به حضرت حق در وجود مان تلؤلؤ یافته بود؛ این بنده کمترین کجا و درخواست همه خوبی های عالم که به دردانههای هستی داده شده و دفع هرگونه پلیدی که از وجود مقدس و انوار قدسیه چهارده مظهر عصمت و تقوی شده است کجا؟ما کجا و درخواست خیری که به بهترین های عالم، تعلق می گیرد کجا؟رمضان ما را به این مرتبه از معرفت می رساند که درمی یابیم آن چه مانع ما از رسیدن به اعلی مراتب بندگی است نه فاعلیت فاعل بلکه قابلیت قابل است.پس از این پس می کوشیم تا ظرف وجودمان را لایق دریافت بهترین ها کرده و آن را به بهایی کمتر نفروشیم.
آزاده ابراهیمی
